Heyhey,

Ook vandaag had ik weer een lastige dag. Ik ben vrij vroeg wakker geworden en was dus nog heel erg moe. Gelukkig kon ik nog wat slapen voordat ik moest gaan ontbijten.
Normaal is ontbijt tussen 8u en 9u ’s ochtends, maar ze hebben me laten liggen tot kwart na negen. De verpleegkundigen weten allemaal dat ik het lastig had en houden hier ook rekening mee. Dit heb ik nog niet echt meegemaakt in een andere opname. Het voelt heel fijn als mensen in je omgeving doorhebben dat je rust nodig hebt. Dit is namelijk niet altijd het geval en dan blijf ik ook gewoon over mijn grenzen gaan. Als je geen kans krijgt om te rusten dan lukt dat ook niet.

Na het middageten ben ik naar huis vertrokken. Het was een rustig dagje. Fijn om in je eigen zetel thuis te kunnen rusten in plaats van in een ziekenhuis.

Nu is het half tien ’s avonds en ga ik ongeveer slapen. Mama en papa zijn naar een opera en Tibe (mijn oudste broer, 17) is gaan babysitten. Mijn andere 2 broertjes (Imte 15, Itse 13) zijn knikkerbanen aan het bouwen en ik zit rustig in de zetel muziek te luisteren en deze blog te schrijven. Fijn om nog eens een echt rustige avond te hebben. Hopelijk kan ik daar binnenkort terug meer van genieten, want dat genieten is vandaag niet echt gelukt.

Ik ben veel aan het piekeren over de toekomst, mijn toekomst. Met mijn vermoeidheid en aanvallen vind ik het vrij lastig om te weten wat ik kan gaan doen van beroep. Ga ik ooit kunnen een diploma halen, kunnen werken, kunnen rondreizen,…?
Hier ga ik nog niet meteen antwoord op krijgen, dat weet ik ook wel. Het zou zoveel makkelijker zijn als ik daar nu al antwoord op had. Dan kan ik vechten voor mijn toekomst, nu weet ik gewoon niet waarvoor ik vecht. Als ik niet kan werken of reizen, wat ga ik dan wel kunnen doen?
Misschien pieker ik wat teveel. Ik wil gewoon zo graag weten wanneer dit alles stopt. Ik wil weten wanneer ik terug kan leven zonder na te moeten denken over aanvallen en vermoeidheid. Ik denk niet dat dit ooit nog gaat gebeuren. Misschien moet ik het een plekje leren geven, ermee leren omgaan. Ik weet het niet.

Ik ga nu proberen te slapen en zo wat rust te vinden.

Slaapwel en tot morgen

Xxx Winde

Zaterdag 23/02/’19

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *