Hey iedereen,

Het gaat vandaag niet zo goed met mij, net als de voorbije dagen. Ik heb het gevoel dat mijn lichaam gewoon op is. Wat ik ook doe, ik blijf veel aanvallen krijgen. Ik rust veel tussen de therapieën door, omdat ik merk dat ik echt heel moe ben. Ik kan moeilijk de therapieën ook beginnen overslaan. Dan boek ik helemaal geen vooruitgang meer. Misschien dat deze opname gewoon wat teveel is voor mij, dat ik er nog niet klaar voor ben. Ik weet het gewoon niet meer.
Nu ook, wou ik daarnet een frisse neus gaan halen door een kleine wandeling te maken, krijg ik toch weer geen aanval zeker… Natuurlijk bellen de mensen dan weer een ambulance, want ze weten niet wat er gebeurt met mij op die moment. Ik kwam terug bij bewustzijn als ik al in de ambulance lag, te laat dus om te zeggen dat het niet nodig was. Gelukkig hebben ze mij vanop spoed meteen teruggebracht naar de afdeling en wouden ze niet eerst nog allerlei onderzoeken doen zoals de vorige keer.
Ik ben dan meteen maar in mijn bed gaan liggen. Daarnet ging het wat beter en ging ik nog even een bekertje halen in de keuken. De keuken heb ik niet gehaald. De verpleegkundigen hebben gelukkig veel begrip voor mijn situatie en snappen dat het lastig is voor mij om in mijn doen en laten altijd beperkt te worden door mijn eigen lichaam. Waarom kan mijn lichaam niet gewoon normaal functioneren? Ik ben dit zo beu!

Op spoed kreeg ik van de ambulancemedewerkers te horen dat ze het niet verantwoord vonden om mij alleen over straat te laten lopen. Wat moet ik dan doen? De rest van mijn leven binnen zitten, de rest van mijn leven afhankelijk blijven van mensen? Ik dacht het niet.
Ik wil ook gewoon over straat kunnen wandelen of iets gaan halen in de keuken zonder problemen, zoals elke andere 18 jarige. Gaat ik dit ooit kunnen?
Zoveel vragen in mijn hoofd, zoveel vragen zonder antwoord, wat doe je ermee?

Sorry voor mijn emotioneel gezeur, het moest er eens uit.
Hopelijk brengt het weekend wat rust en heb ik volgende week een betere week.

Slaapwel en tot morgen

Xxx Winde

Vrijdag 22/02/’19

2 gedachten over “Vrijdag 22/02/’19

  • 22 februari 2019 om 11:14 pm
    Permalink

    Sorry zeggen is niet nodig lieve Winde.
    Wij supporteren voor jou en wensen je dat je weer energie vindt voor de gewone dingen die zoveel betekenen wanneer het leven je toont dat niks vanzelfsprekend is.
    Je bent dapper op tocht en het is heel begrijpelijk dat je af en toe de moed verliest. Maar je bent niet alleen!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *