Hey iedereen,

Het is alweer lang geleden dat ik nog een blog geschreven heb, ik weet het.
Bij deze dus een nieuwe blog☻

Vandaag wil ik het hebben over hoe mijn diagnose/problematiek heeft veranderd hoe mensen met mij omgaan en hoe ik omga met mezelf.

Ik kreeg mijn eerste aanval* toen ik 15 jaar was. Dit was een leeftijd waarop ik al veel twijfelde aan mezelf. Ik had het gevoel dat ik anders was dan anderen. Ook werd ik niet echt aanvaard in de klasgroep waar ik toen in terecht gekomen was.
Ik was dus al vrij onzeker over mezelf, maar liet dit thuis niet echt doorschijnen. Toen ik m’n eerste aanval had gekregen durfde ik niet meer naar school. Ik was bang dat iedereen te veel aandacht en bezorgdheid zou hebben voor mij. Ik hou er niet altijd van om in het middelpunt van de belangstelling te staan.
Veel mensen in de buurt waren wel bezorgd, maar dit minderde naarmate de aanval langer geleden was. Ik had ze toen ook nog niet zo frequent.
Op scoutskamp kreeg ik er ook nog 1. Hier werd ik al een paar jaar als ‘aansteller’ of ‘flauwerik’ gezien, omdat ik ging slapen als ik moe was en niets deed dat ik niet wou doen. Ze zagen mijn aanval achteraf op de scouts ook meer als een ‘aandachtsstunt’ dan iets serieus. Gelukkig waren de kookouders wel bezorgd en hebben die voor mij gezorgd op die moment.
Vanaf september 2016 begonnen mijn aanvallen toe te nemen en kwam er ook meer bezorgdheid.
Ikzelf was bezorgd, mijn ouders waren bezorgd en de school natuurlijk ook.
Ik begon mijn lichaam steeds vervelender te vinden. Waarom zou een lichaam zoiets doen? Ik was heel bang dat er iets ernstig aan de hand zou zijn, maar dit bleek gelukkig niet het geval.
School was die periode heel vermoeiend en er kwamen steeds meer negatieve reacties van de medeleerlingen, van de leerkrachten en van de directie. Mede omdat we nog niet wisten wat er precies aan de hand was. Sommige beweerden dat ik die aanvallen in scene zette om aandacht te krijgen of om niet meer naar school te moeten gaan. Veel ‘vrienden’ begonnen minder met me te praten of negeerden mij. In de gangen werd er veel over mij gebabbeld en ik mocht van de leerkrachten het lokaal niet meer in mijn eentje verlaten “Want stel dat…”.
Mijn aanvallen bleven frequenter voorvallen en op den duur had ik er soms 8 op een dag. Dit is wanneer we besloten dat ik best niet meer naar school zou gaan. Ik vond dit verschrikkelijk. Ik heb toen een tijdje bednet gehad en ging af en toe naar school om toch mijn examens te kunnen afleggen. Ik had steeds minder contact met vrienden doordat ik vooral thuis zat en heel snel moe was.
Welk kreeg ik regelmatig vrienden op bezoek. Dit waren meestal de meest toffe momenten van de week/maand.
Vanaf september 2017 begon mijn zelfbeeld ook steeds meer te zakken. Ik deed mijn 5de middelbaar opnieuw en mijn aanvallen beperkten mijn leven heel erg. Ik slaagde er niet in voltijds naar school te gaan omdat dit te vermoeiend was en iedereen ging gewoon verder met zijn/haar leven. Dit was heel erg confronterend voor mij.

“Waarom zou mijn lichaam mij dit aandoen? Ik wil gewoon naar school gaan. Waarom ik? Waarom niet iemand anders?”

Deze vragen spookten heel veel door mijn hoofd. Het antwoord dat ik gaf op deze vragen was:

“Omdat je dit verdient.”

In mijn hoofd was het mijn eigen schuld dat ik die aanvallen kreeg, geen idee waarom, maar het was zo.
Door al die twijfel en onzekerheid ben ik op een bepaald moment thuis weggelopen. Ik wou weg van mijn eigen lichaam en eigen hoofd, weg van de hele situatie.  Hierdoor waren zowel mijn ouders en de psychologe heel erg ongerust en kwam ik voor de eerste keer terecht in een psychiatrische opname op de crisisafdeling. In het begin wou ik dat niemand dit wist want mensen in de psychiatrie zijn ‘zot’ en ‘raar’ en horen niet thuis in onze maatschappij. Ik was bang dat iedereen zo zou denken over mij. Ik ontdekte tijdens mijn opname dat mensen in de psychiatrie gewoon mensen zijn en dat er helemaal niets mis is met hun. Ze hebben gewoon een moeilijke periode en hebben eventjes hulp nodig om dit te verwerken. Na mijn eerste opname heb ik wel openbaar gemaakt dat ik in de psychiatrie zat. Dit maakte dat veel mensen niet meer wisten hoe ze met mij moesten praten, of ze nog wel mochten praten,… Ik weet niet wat er juist gebeurt in andere mensen hun hoofd als je zegt dat je in de psychiatrie zit, maar er verandert wel veel. Sommige mensen verbroken al hun contact met mij, anderen vroegen mij om de 5 minuten of alles oké was. Geen vaan beiden kon ik echt verdragen, maar dat lag ook aan mij☻.
Ondertussen weet ik wel wie mijn echte vrienden zijn en dat is op zich wel fijn om te weten.
Nieuwe mensen leren kennen blijft altijd spannend, omdat ik niet weet hoe ze gaan reageren op mijn aanvallen en het feit dat ik psychische begeleiding nodig heb. Doordat ik zo open ben erover reageren de meeste mensen heel positief en als ze negatief reageren, horen ze niet in mijn leven te zijn. Door deze mindset wordt het al makkelijker om te aanvaarden dat sommige mensen heel onhandig reageren.

Het is nog steeds moeilijk voor mij om te begrijpen waarom mijn lichaam mij dit aandoet. Al heb ik hierondertussen een iets logischer antwoord op. Mijn lichaam geeft op deze manier aan dat ik rust moet nemen en niet over mijn grenzen mag (laten) gaan. Soms voelt het nog steeds alsof het mijn eigen schuld is, maar ik weet dat dit gewoon mijn hoofd is dat spreekt.

Vergeet niet dat de mensen in je leven zijn voor jou en dat als ze niet vriendelijk zijn of je ze niet kan uitstaan, ze niet in je leven moeten blijven. Mensen die een negatieve energie naar jou uitstralen kun je beter niet in je leven houden.

Dit was de blog voor vandaag.

Tot de volgende keer,

Groetjes,

Winde

*Ik heb functionele neurologische stoornis (FNS), dit uit zich bij mij in aanvallen die op flauwvallen of epilepsie lijken.

21/05/’19

2 gedachten over “21/05/’19

  • 21 mei 2019 om 9:40 pm
    Permalink

    Wat kan je de dingen mooi en eerlijk verwoorden, Winde. Dat vind ik sterk! Ik wens je nog veel geluk toe, x

    Beantwoorden
  • 22 mei 2019 om 8:26 am
    Permalink

    Superfijn om dit alweer te mogen lezen. Chapeau dat je er zo open over bent. Er staan heel wijze woorden in je tekst waar iedereen iets mee kan. Langzaam maar zeker kom je hier sterker uit. Heel veel liefs.💕

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *